Dicle Koğacıoğlu için… Dibi gördüm, sen gözlerini açtın, gördüm, yüzleştim karanlıkla. Her gün gözlerinden gelen ışığın kökleriyle baktım, büyüdüm burada ve ağzımı bu köklere dayadıkça daha iyi göründüm. Gök, yüzüne döndü; yüzün, gök kesildi, kendime seslendim, dedim hey, kimsin sen. Ayaklarım buz içinde kaldı. Görmek, bir korku biçimidir. Kökler arasında nasıl korkar insan? Bilmiyorum. Ama... Read More
