Kışanak, konuşmasına Türkiye’nin 100 yıllık bir sorunla yüzleştiğini belirterek başladı:
“Çok zor bir sorunu çözeceğiz. Yani Türkiye Cumhuriyeti’nin son 100 yılından alırsak bile 100 yıldır çözmeye çalıştığımız ama çözemediğimiz bir sorunu çözmek istiyoruz. 40 yıldır sürekli çatışma zemininde olan bir sorunu konuşuyoruz. Oradan da bölgesel bir boyutu da olan, hatta küresel boyutları olan devasa bir sorunu çözmeye çalışıyoruz. Onun için kolay olmayacağı kesin.”
Tedirginliğin doğal bir duygu olduğunu vurgulayan Kışanak, bunun olumsuz bir dile dönüşmemesi gerektiğini söyledi:
“Tedirgin olmakta hiçbir mahsur yok. Fakat bu tedirginliğimiz yeter ki bizi tutuk yapmasın. Bu tedirginliğimiz yeter ki bizi negatif bir dile, yani engellice, negatif, olmaz, buradan da bir şey çıkmaz noktasına götürmesin. Biz işi oluruna götürebilecek bir dil kurmayı becermeliyiz. Yoksa kaygısız olmak iyi bir şey değil çünkü böyle bir ortamda değiliz, kaygılarımız olacak.”
Kışanak, çözüm sürecinde dilin yapıcı rolüne dikkat çekerek, tehdit dilinin çözümün önündeki engellerden biri olduğunu ifade etti:
“Tehdit dili gerçekten de toplumdaki tedirginliği ve çözüme dair inancı ciddi derecede zorlayan bir durum. Bunun mutlaka değişmesi lazım. Çünkü dil, niyetin göstergesidir ve yapıcı bir sürecin ilerlemesinde elimizdeki en önemli araçlardan birisi.”
Son olarak, tarafların kendi tabanlarını konsolide etme çabalarının süreci zorlaştırdığını belirten Kışanak, şu sözlerle konuşmasını sonlandırdı:
“Çözüm denilen şey şu: Aslında biz çatışarak, kavga ederek bu işi çözemedik; şimdi konuşarak çözmeyi deniyoruz demek. Fakat böyle olduğu zaman da taraflarda şöyle bir psikoloji oluyor: ‘Acaba ben yenildim mi ki? Niye konuşuyorum?’ Oysa tam tersine, konuşmayı başarmak kazanmaktır.”
